ای قلم سوزلرینده اثر یوخ

توکه زیبایی چرا آن چهره پنهان می کنی

                               گفته های خویش را برما تو کتمان می کنی

گاه  با  لبخند  زیبایت   فریبم   می دهی 

                             گاه   با  حرفت  مرا   خار  بیابان    می کنی

روزو شب در بحر عشقت بی قرارم نا زنین

                                یا مرا می رانی از در یا که جبران می کنی

گفته بودم پیش تو آینه هم نامحرم است

                             پس چرا در پیش آن زلفت  پریشان  می کنی

در سکوت چشمهایت گفته هادارم ولی

                            می زنی  آتش  بجان و دیده  گریان  می کنی 

روز وصلت من ندانم کی به پایان می رسد

                             من که بیما ر توام پس کی تو درمان می کنی

بی مروت دیر می آیی دلم افسرده شد

                             خانه ی  تنهاییم  را همچو  زندان    می کنی