این شعر را برای دلخوشی دوست عزیزم مهدی کاویان درج میکنم تا چه قبول افتد و تا در نظر آید؟

دوستان برای شادی او هم دعا کنید:

دعوت

دیگر مرا به معجزه دعوت نمی کنی
با من ز درد حادثه صحبت نمیکنی

دیریست پشت پنجره ماندم که رد شوی
اما تو مدتیست اجابت نمی کنی

قولی که داده ای به من از یاد برده ای
گفتی ز باغ پنجره هجرت نمی کنی

بیمار عشق توست پرستوی رو ح من
از این مریض خسته عیادت نمی کنی

باشد برو ولی همه جا غرق عطر توست
گرچه تو هیچ خرج صداقت نمی کنی

یکبار از مسیر نگاهم عبور کن
آنقدر دور گشته که فرصت نمی کنی

گل های باغ خاطره در حال مردنند
به یاس های تشنه محبت نمی کنی

رفتی بدون آنکه خداحافظی کنی
دیگر به قاب پنجره دقت نمی کنی

امروز سیب سرخ رفاقت دلش گرفت
این سیب را برای چه قسمت نمی کنی

یعنی من از مقابل چشم تو رفته ام؟!
این کلبه را دوباره مرمت نمی کنی؟!

زیبا قرارمان همه جا هر زمان که شد
گرچه تو هیچوقت رعایت نمی کنی