بیرون کشیـــدی از در و   بـر بــام می بــری
آرام جلــــــوه کـــــردی و  آرام مــــی بـــری
ایـن از هنــرنمـایی چشم ســــیاه تـــوست
بـــی دام صــــید کــردی و با دام می بـــری
 تـا قبـله را عــوض نکـنی  چشــم را ببـنـــد
با ایــن حــــرام  رونـــق اســـــلام می بــری
چشمــانت آرزوی ریـاضـــــت کشــان شــده
غوغـــاست هر کـجــــا که تو بادام مــی بری
گاهـی ابــوسـعـیـد ابــوالخــیـر مــی شـوی
گــاهـی مــرا حـــوالـی بسـطــام مــی بری
پر می زنـی، به منـطـق عـــطار می کشـی
می می شوی ، به خلسه ی خیام می بری
 تا بوده  راه و رسـم تو  این گونه بــوده است
آرام  دل گرفـتـــــی و  آرام  مـــــــی بــــری
روزی نشـد که عـمر به کــام دلـــم شـــود
نــاکــام آفــریـــده و   ناکــــام  مـــی بــری

ناصرحامدی