به صدای اذانی که از بیرون به گوشم میرسد گوش فرا میدهم صدای آشنائی هست.

اشهد ان لا اله الاالله

و اشهد ان محمدا رسول الله(ص)

به یاد این می افتم که دوست عزیزم دکتر علیرضا مخبردزفولی فرزند حضرت آیه الله مخبر دزفولی و مسئول فرهنگی دانشگاه شهید چمران اهواز هم اینک در کنار مسجدالنبی و در فضائی معنوی به زیارت مکه و مدینه نائل آمده است و من تنها کاری که میتوانم بکنم یادآوری حدیث گهر بار علی (ع) به ایشان مبنی بر "الفرصه تمر مر السحاب " است و اینکه فرصتها مانند ابرها در گذر هستند.

به یاد این میافتم که دوست بسیار خوبم علی اصغری هم اینک در مناطق عملیاتی جنوب , در هویزه , دهلاویه , یادمان شهدای هویزه , طلائیه و شلمچه و .... در گشت و گذار بوده و نفحات قدسی شهیدان والامقام دوران دفاع مقدس را از نزدیک استشمام میکند .

و من در کجا هستم؟

در گوشه ای از این شهر غریب ,در جلوی تلویزیون نشسته و به هزلیات رجب طیب اردوغان گوش میدهم.

آنجا که در مقابل هجوم ددمنشانه تفنگداران عربستان به بحرین سکوت میکند.

آنجا که در قبال چرائی استقرار سامانه موشکی ناتو در غرب ایران آنها را سامانه راداری و دفاعی می نامد.

آنجا که در خصوص دخالتهای دولت ترکیه در سوریه پاسخی ندارد.

آنجا که در قبال حقانیت دولت سوریه مبنی بر مقابله با تروریستهای مسلح پاسخی ندارد.

آنجا که در خصوص بیانیه تهران کشورهای ترکیه و برزیل پاسخ قانع کننده ای ندارد.

آنجا که در خصوص محاصره غزه دولت مصر را مقصر میداند.

آنجا که در خصوص به شهادت رسیدن 9 نفر از ترکها در کاروان آزادی غیرتش او را برنمی انگیزاند.

و من مانده ام که چرا دولت جمهوری اسلامی ایران از فرصتهای بدست آمده در سال گذشته که با نام بیداری اسلامی طومار چند رژیم فاسد عربی را در هم پیچید چرا استفاده نکرد؟آیا فرصتها همچون ابر نمی گذرند؟