بسمه تعالي

 جواني  دلباخته که سالها بدور از معشوقه خود ، در يک کلبه کوچک  زندگي ميکرد روزي تصميم گرفت   دل آرام خود را جستجو کند. تنها نشاني که از او داشت  تصويري بود که از دوران نوجوانيش دل وذهن اورا مسخر کرده بود . او نميدانست  کجا بدنبال معشوقه خويش برود واز کي نشان اورا بپرسد . فقط  ميدانست که بايد کلبه خود را رها کند و به اين وضع  خاتمه دهد . 

 سرانجام   سحر روزبعد  با دلي خسته و چشماني  فسرده که نشان از عشقي نهفته بودبا کلبه  خود خداحافظي کردودرحاليکه کوله پشتي خودرادردست گرفته بود ، براه افتاد وسفرخودرا آغاز کرد .

دراين جستجوي  عاشقانه ،روزها وشبهاي زيادي رابه اميد پيداکردن محبوب  خود سپري کرد وبا افراد زيادي آشنا شد وچون  تجربه اي دراين مورد نداشتند ،فکر وانديشه هايشان  کمکي به او نمي کرد .


 

 دراوج ياس ونااميدي ودلشکستگي درآن محله قديمي و درآن کوچه اي که يادآور آن لحظه هاي شيرين آشنايي بود ، درحاليکه به انتهاي کوچه خيره شده بود ازفرط خستگي برزمين افتاد وازحال رفت .درعالم رويا محبوب و معشوقه خود را ديد واز فراق ودوري او  شکوه ها کرد .وچون از نشان اوپرسيد، گفت :  نشان من را از اين بانو سوال کن  بتو ميگويد و اشاره کرد به بانويي که درکنارش ايستاده بود .

وچون بهوش آمد  آن بانو را بالاي سرخود  ديد خيلي دلش ميخواست که از او بپرسد ولي ديگر رمقي نداشت .

مدتي  که بانو ازاو تيمارداري ميکرد تمام کمالات و محسنات  معشوقه خود را دراين بانو ميديد گويي نماي تمام وکمال اوست. هروقت نشان معشوقه اش را ازاو ميپرسيد پاسخش را به بعد موکول ميکرد .کمال و جمال بانوکه يادآور کمال وجمال معشوقه او بود آتش عشقش را دوچندان کرده بود  و بي تابيش را براي  يافتن او بيشتر ميکرد جوان ميدانست که بانو تنها کسي است که ميتواند اورا به معشوقه اش برساند واز طرفي  او هم تنها کسي بود که شباهت زيادي به معشوقه اش داشت وحتي  گاهي وقتها فکر ميکرد اصلا خود معشوقه اش است . اين امر باعث تعجب و شگفتي او شده بود .

سرانجام بانو چون بي تابي واصرار جوان را مي ديد تصميم گرفت  جواب پرسش  اورا بدهد بانو اينچنين به جوان گفت :

منزلگاه معشوقه ات ، بعد از طي راههاي پرپيچ وخم وگذراز پل اين شهر خواهد بودوتازمانيکه اين مسير را طي نکردي نميتواني به آنجا برسي وبدان بدون همراهي ودستگيري من اين کار غير ممکن است .

جوان  که تاحدودي از نشان معشوقه اش آگاه شده بودکمي دلش آرام گرفت ولي دل وذهنش  معطوف بانو شده بود. و باخود ميگفت اين  بانو کيست ؟

 دردعاي ندبه ميخوانيم اين وجه الله  الذي يتوجه اليه الاولياء کجاست وجه الله که عاشقان الهي به آن توجه مي کنند . وجه يعني چهره ويا نما وامام زمان وجه الله است .يعني اسما حسناي الهي است . يعني صفات جلال و جمال الهي  همگي در امام زمان متجلي است . شايد مطلب فوق  درفهم اين مطلب به ما کمک کند که جايگاه  امام زمان براي انسان خداجوي  چه جايگاهي  خواهد بود